Περιμένοντας τους Βαρβάρους

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

................

Μια απλή γελοιογραφία καλοπροαίρετη για να ζεσταθεί λιγάκι το πικραμένο μας χιλάκι... Παρόλο που τα γεγονότα μας καθηστούν ανίκανους και στο να παράγουμε χιούμορ... Έτσι κι εγώ.... Με λύπη σας παρουσιάζω τον "ΗΓΕΜΟΝΑ" .... Ένα τίτλος Μακιαβελιός .... Καβαφικός!? Βαρναλιστικός!?
Μιας και έρχονται τα καρναβάλια ας εγκληματιστούμε ..... Προσπαθώντας τουλάχιστον να  σατυρίσουμε....

Δεν χρειάζονται και πολλά

Με αφορμή τα όλα γεγονότα είναι προφανές ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να γίνονται αλλότροιοι πρώτα με τους εαυτούς τους και έπειτα με τους άλλους. Όμως εδώ είναι που η κατάσταση μας θέλει ενωμένους. Δεν φημίζομαι για την κοινονικότητά μου, τουλάχιστον όχι η πραγματική μου ταυτότητα ,αυτή δηλαδή που δείχνω προς τα έξω... όμως μια νύχτα όπως αυτές οι κρύες νύχτες του χειμώνα μου συνέβει κάτι μαγικό και μοναδικό ταυτόχρονα. 6 παιδιά... Σε ένα σπίτι. Τόσο απλό και ταυτόχρονα μαγικό...Δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο για ένα επίγειο θαύμα... 6 παιδιά , 6 διαφορετικοί χαρακτήρες γίνανε μια φωνή, τραγουδούσαν μιλούσαν γελούσαν είχαν τόσα κοινά...Τόσα που όταν έβλεπες πριν πόσα τους χώριζαν φαίνονταν πλέον ψέματα.Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας δένει και μας ενώνει όλους, αν όντως υπάρχει ανιδιοτέλεια, αγάπη...Είναι κάτι που δεν ξέρω να το χρησιομοποιώ σωστά και έτσι το αποφεύγω...Πάντως ξέρω πως ήταν ένα μικρό θαύμα. Δεν διήρκεσε και πολύ όπως όλα τα θαύματα αλλά είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα μέσα μου, όπως και στις αναμνήσεις μου :)

Ένας έμπορος από την Βενετία

   Διαβάζοντας το έργο του Σαίξπυρ αναρωτήθηκα κάποια πράγματα. Πως πραγματικά είναι οι σχέσεις των ανθρώπων στον φαντασιακό αυτόν χώρο και πώς στον πραγματικό. Ωραιοποιημένες σχέσεις μοτίβα και καρικατούρες... όμως οι άνθρωποι τόσο ελειπείς και ανεπαρκείς... Οι άνθρωποι του Ευριπίδη που αγγίζουν το ρεαλιστικό στοιχείο που διαφέρουν στις στιγμές έχουν χαθεί... Αυτή είναι η εικόνα του ανθρώπου που βλέπω απτον έμπορο της Βενετίας... Μια ζωγραφιά ημιτελής φύσεως ,ένα βλέμα χαμένο στο κενό μια κωμωδία ,δράμα... Δεν ξέρω...Οι μελαγχολικές πινελιές του μυαλού μου τσαλαβουτούν στον καμβά και βρέχουν τα αποτελέσματα της απόπειράς μου.... Σαίξπυρ είσαι πράγματι εσύ αυτός που γεννά τέτοια αναστάτωση στον ήδη ταραχώδη κόσμο ή μήπως το έναυσμα μιας απόπειρας σκέψης επάνω στον εφησυχασμό?

Ένας αρχάριος στον ιστοχώρο

Ξεκίνησα κι εγώ το ταξίδι μου αναζητώντας τις κλήσεις μου ,αμφιβάλλοντας για τις αμφιβολλίες μου και όχι τα πιστεύω μου.Είναι καιρός τώρα που ψάχνω να βρω προορισμό σε ένα ταξίδι δίχως τελειωμό...

Και τι είναι αυτό που αναζητώ? Αγάπη ? δεν θέλω στέγη ούτε νερό.   Προσπαθώ να βρω παρηγοριά σε αυτόν τον μάταιο κόσμο... Θέλω να ξεφύγω απτις ταμπέλες τις ταυτότητες και τους μακαρισμούς...
Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος και να εκφραστώ.... Αυτή είναι η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού... ΠΟτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει κάποιος.... Κάποιος σαν τον Νικόλαο Βακελίτη ... :)