Με αφορμή τα όλα γεγονότα είναι προφανές ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να γίνονται αλλότροιοι πρώτα με τους εαυτούς τους και έπειτα με τους άλλους. Όμως εδώ είναι που η κατάσταση μας θέλει ενωμένους. Δεν φημίζομαι για την κοινονικότητά μου, τουλάχιστον όχι η πραγματική μου ταυτότητα ,αυτή δηλαδή που δείχνω προς τα έξω... όμως μια νύχτα όπως αυτές οι κρύες νύχτες του χειμώνα μου συνέβει κάτι μαγικό και μοναδικό ταυτόχρονα. 6 παιδιά... Σε ένα σπίτι. Τόσο απλό και ταυτόχρονα μαγικό...Δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο για ένα επίγειο θαύμα... 6 παιδιά , 6 διαφορετικοί χαρακτήρες γίνανε μια φωνή, τραγουδούσαν μιλούσαν γελούσαν είχαν τόσα κοινά...Τόσα που όταν έβλεπες πριν πόσα τους χώριζαν φαίνονταν πλέον ψέματα.Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας δένει και μας ενώνει όλους, αν όντως υπάρχει ανιδιοτέλεια, αγάπη...Είναι κάτι που δεν ξέρω να το χρησιομοποιώ σωστά και έτσι το αποφεύγω...Πάντως ξέρω πως ήταν ένα μικρό θαύμα. Δεν διήρκεσε και πολύ όπως όλα τα θαύματα αλλά είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα μέσα μου, όπως και στις αναμνήσεις μου :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου