Δεν χρειάζονται και πολλά

Με αφορμή τα όλα γεγονότα είναι προφανές ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να γίνονται αλλότροιοι πρώτα με τους εαυτούς τους και έπειτα με τους άλλους. Όμως εδώ είναι που η κατάσταση μας θέλει ενωμένους. Δεν φημίζομαι για την κοινονικότητά μου, τουλάχιστον όχι η πραγματική μου ταυτότητα ,αυτή δηλαδή που δείχνω προς τα έξω... όμως μια νύχτα όπως αυτές οι κρύες νύχτες του χειμώνα μου συνέβει κάτι μαγικό και μοναδικό ταυτόχρονα. 6 παιδιά... Σε ένα σπίτι. Τόσο απλό και ταυτόχρονα μαγικό...Δεν χρειάστηκε τίποτε άλλο για ένα επίγειο θαύμα... 6 παιδιά , 6 διαφορετικοί χαρακτήρες γίνανε μια φωνή, τραγουδούσαν μιλούσαν γελούσαν είχαν τόσα κοινά...Τόσα που όταν έβλεπες πριν πόσα τους χώριζαν φαίνονταν πλέον ψέματα.Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μας δένει και μας ενώνει όλους, αν όντως υπάρχει ανιδιοτέλεια, αγάπη...Είναι κάτι που δεν ξέρω να το χρησιομοποιώ σωστά και έτσι το αποφεύγω...Πάντως ξέρω πως ήταν ένα μικρό θαύμα. Δεν διήρκεσε και πολύ όπως όλα τα θαύματα αλλά είναι κάτι που θα κρατήσει για πάντα μέσα μου, όπως και στις αναμνήσεις μου :)

Ένας έμπορος από την Βενετία

   Διαβάζοντας το έργο του Σαίξπυρ αναρωτήθηκα κάποια πράγματα. Πως πραγματικά είναι οι σχέσεις των ανθρώπων στον φαντασιακό αυτόν χώρο και πώς στον πραγματικό. Ωραιοποιημένες σχέσεις μοτίβα και καρικατούρες... όμως οι άνθρωποι τόσο ελειπείς και ανεπαρκείς... Οι άνθρωποι του Ευριπίδη που αγγίζουν το ρεαλιστικό στοιχείο που διαφέρουν στις στιγμές έχουν χαθεί... Αυτή είναι η εικόνα του ανθρώπου που βλέπω απτον έμπορο της Βενετίας... Μια ζωγραφιά ημιτελής φύσεως ,ένα βλέμα χαμένο στο κενό μια κωμωδία ,δράμα... Δεν ξέρω...Οι μελαγχολικές πινελιές του μυαλού μου τσαλαβουτούν στον καμβά και βρέχουν τα αποτελέσματα της απόπειράς μου.... Σαίξπυρ είσαι πράγματι εσύ αυτός που γεννά τέτοια αναστάτωση στον ήδη ταραχώδη κόσμο ή μήπως το έναυσμα μιας απόπειρας σκέψης επάνω στον εφησυχασμό?

Ένας αρχάριος στον ιστοχώρο

Ξεκίνησα κι εγώ το ταξίδι μου αναζητώντας τις κλήσεις μου ,αμφιβάλλοντας για τις αμφιβολλίες μου και όχι τα πιστεύω μου.Είναι καιρός τώρα που ψάχνω να βρω προορισμό σε ένα ταξίδι δίχως τελειωμό...

Και τι είναι αυτό που αναζητώ? Αγάπη ? δεν θέλω στέγη ούτε νερό.   Προσπαθώ να βρω παρηγοριά σε αυτόν τον μάταιο κόσμο... Θέλω να ξεφύγω απτις ταμπέλες τις ταυτότητες και τους μακαρισμούς...
Θέλω να ζήσω σαν άνθρωπος και να εκφραστώ.... Αυτή είναι η αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού... ΠΟτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει κάποιος.... Κάποιος σαν τον Νικόλαο Βακελίτη ... :)